poniedziałek, 23 kwietnia 2018

Na skraju załamania - B. A. Paris

Wszystko zaczęło się tamtej nocy. W lesie.
Cass Anderson nie zatrzymała się, by sprawdzić, czy siedząca w zaparkowanym na leśnej drodze samochodzie kobieta nie potrzebuje pomocy. Teraz nieznajoma nie żyje. Od tamtej feralnej nocy Cass nie może się pozbierać – regularnie powtarzające się głuche telefony mącą jej spokój, a ona sama czuje, że nieustannie jest obserwowana. Nawet najmniejszy dźwięk przyprawia ją o przyspieszone bicie serca i ciarki. Nękana wyrzutami sumienia zaczyna miewać kłopoty z pamięcią. Coraz częściej nie może sobie przypomnieć, czy zażyła lekarstwa, jaki kod odblokowuje alarm, gdzie zaparkowała samochód, dlaczego zamówiła dziecięcy wózek, skoro nie jest w ciąży, i czy leżący na blacie w kuchni nóż na pewno nie był pokryty krwią… Jedyne, czego nie może wyrzucić z pamięci, to twarz zamordowanej kobiety.

Jako że czytałam debiut B. A. Paris i był on całkiem dobrym rozpocząciem jej kariery, byłam ciekawa, jak rozwinie się warsztat autorki w kolejnej powieści. No i nie musiałam czekać zbyt długo, bo „Na skraju załamania” pojawiło się na półkach księgarni stosunkowo niedawno.


Ujmę to tak: gdybym przeczytała obie ksiązki tej autorki, powiedziałabym, że to właśnie „Na skraju załamania” powinno być jej debiutem, ponieważ tak bardzo odbiega poziomem od swojej poprzedniczki, że aż ciężko mi uwierzyć, że wyszło spod pióra tej samej osoby. Zamiast pójść o krok do przodu B.A.Paris cofa się i to hen daleko. 
Historia być może byłaby interesująca, jednak już po pierwszych stronach mozemy dowiedzieć się, kto jest oprawcą. I wcale nie wymaga to nadzwyczajnego wysiłku. Wszystko mamy podane na tacy, wystarczy tylko dodać dwa do dwóch. Intryga wcale nie jest wymyślna, raczej wtórna i nawet nie próbowano jej ubarwić. Zamiast trzymać czytelnika w niepewności, sprawić, by się wahał w wyborze, poczuł niezdecydowanie, otrzymujemy mało ambitny kryminał z nieco irytującą bohaterką w roli głównej.


Oj tak, Cass czasem potrafiła podnieść ciśnienie. Książka pełna jest jej rozterek, przemyśleń, gdybań i przez długi czas kręcimy się w kółko, czytając praktycznie o tym samym. Zachowanie i postępowanie Cass miejscami jest dla mnie nielogiczne, zamiast wyjawić prawdę, milczy i wszystko ukrywa, choć tak naprawdę nie ma to w ogóle sensu. Sama sobie utrudnia życie, a także życie najbliższych, a później domaga się od nich zrozumienia. Do tego tylko ciągle histeryzuje i pozostaje bierna wobec tego, co się dzieje, zamiast wziąć sprawy w swoje ręce.


Jeśli ktoś czytał „Za zamkniętymi drzwiami” i ma co do niej mieszane odczucia, niech tę książkę sobie odpuści, bo dzieli je naprawdę ogromna przepaść. „Na skraju załamania” według mnie jest taką karykaturą dobrego kryminału i do tego mocno niedopracowaną. Historia idzie po najniższej linii oporu, nudna i przewidywalna fabuła, kreacja psychologiczna postaci wypada dosyć słabo. Zawiodłam się i to bardzo.

2 komentarze:

  1. Do tej pory spotkałam same pozytywne opinie dotyczące twórczości tej autorki, więc teraz mnie zaskoczyłaś.

    OdpowiedzUsuń
  2. A to ci dopiero zaskoczenie, do tej pory czytałam same superlatywy o tej książce. Chyba jednak przeczytam i wyrobię sobie własne zdanie.

    OdpowiedzUsuń